Tu pułapka dla każdego polaka powyżej 20 roku życia, albowiem klasa u brytyjczyków nie jest do końca tym, do czego przywykliśmy w naszej szerokości geograficznej. Nie będę się tutaj wdawać w szczegółowy wywód, niech to będzie odcinek pierwszy ilustrowania tej złożonej kwestii.

Przyjaciółka moja, Hannah Perry, swoją drogą także artystka, na kwestiach klasowych zna się jak mało kto. Jak pisze, podczas niedawnej wycieczki na Old Street zrobiła takie oto zdjęcie:

Gentelman którego tutaj widać to przywódca partii konserwatywnej, David Cameron. Hasło Davida: “nie możemy tak dalej. Obetnę deficyt, nie służbę zdrowia” (NHS = nasze NFZ). Ze służbą zdrowia w Wielkiej Brytanii są nieustanne cyrki, aczkolwiek moje doświadczenia z NHS nie były wcale zbyt drastyczne. Kluczem jest napis na czerwono, “spierdalaj z powrotem do Eaton“.

Eton jest to sławna brytyjska szkoła z internatem dla chłopców. Czesne w tymże przybytku wynoszą mniej więcej 30 000 funtów rocznie i, jak nie trudno się domyśleć, byle kto się tam nie dostanie. Znane jest Eaton z tego, że uczęszczają do niego potomkowie arystokratów (w tym obaj wnuczkowie królowej) a absolwenci zostają często mężami stanu rozmaitego typu. Dla przeciętnego Brytyjczyka Eaton uosabia klasy wyższe łącznie z ich niechęcią do mieszania się z ludem prostym, picie herbaty o 17, w filiżance, pamiętając o wystawieniu w górę małego palca itd itp.

I tak też spora część społeczeństwa nie wierzy w troskę, jaką Cameron, wymuskany chłopaczek z Eaton, okazuje ich codziennym zmaganiom. Można śmiało podejrzewać, że sam z państwowej służby zdrowia nie korzysta.

Drugim z billboardów przedstawionych przez Hanne jest ten oto, mój ulubieniec:

Jest to pewna parafraza hitu Elvisa Presleya, który w oryginale brzmi “we can’t go on together, with suspicious minds”, a jest ulubionym szlagierem rozmaitych imprez karaoke jak Anglia długa i szeroka. Poniżej skompilowane przez cierpliwego internaute video z królem w roli głównej:

Mam nadzieje, że powyższe ilustracje były pouczające. A przynajmniej zabawne.

Nie to, żebym nie przemyślała kwesti. Poświęciłam jej zapewne całe 20 sekund. Czwarta generacja tego czegoś, co Apple dumnie ogłosiło parę dni temu, może za parę lat leżeć na moim stoliku do kawy. Będzie tam czekać na moment w którym będę chciała przejżeć RSSy, obejżeć  soup.io TV lub sprawdzić, co mi zostało w lodówce. To znaczy, kiedy a. będę na tyle bogata aby posiadać własny stolik do kawy, a nie wynajmować go razem z mieszkaniem; b. będę na tyle bogata, aby móc wydawać pieniądze na to, aby mieć gadżet Appla zarezerwowany dla mojego stolika do kawy. Ta sytuacja może się również nie przydarzyć nigdy.

Jako że ostatnio wielką uciechę sprawia mi znajdowanie ilustracji do wszystkiego, przejrzałam odpowiednie materiały i uznałam, że zdecydowanie najodpowiedniejszy jest ten obrazek:

Mam nadzieję, że autor nie ma mi za złe bezczelnego umieszczenia jego pracy tutaj (zazwyczaj przepraszanie po fakcie jest w tych przypadkach łatwiejsze niż proszenie o pozwolenie przed faktem). Powinniście obejrzeć sobie jego tumblr oraz portfolio, bardzo eleganckie przedsięwzięcie, w zasadzie tak eleganckie, że można mu wybaczyć nawet za małe literki.

Co za różnica zresztą! Ciężar bytu spadł na nas po raz kolejny. Zmarł JD Salinger, co z czysto egoistycznego punktu widzenia oznacza, że jakiekolwiek szanse na napisanie przez niego nowej książki upadły na zawsze. Nieco mnie stresuje również perspektywa rychłej adaptacji filmowej Buszującego w Zbożu. Tak to zazwyczaj bywa, że kiedy zabraknie autora prawa do tych przedsięwzięć zaczynają latać. W tej chwili trudno mi sobie wyobrazić kombinację scenarzysty i reżysera, którzy byliby w stanie przeprowadzić to dobrze… (ale może – jakieś sugestie?)

W innych nekrologach, MiraMax się skończyło. Dla tych, którzy żyli dotąd w filmowej jaskini: MiraMax było studiem założonym przez braci Weinstein, które w zasadzie wydało na świat Quentina Tarantino, Kevina Smitha i paru innych (więcej w artykule na wikipedii). Wiele można studiu zarzucić, ale na pewno wniosło ono nową jakość w Hollywoodzką produkcję filmową i, co być może ważniejsze, dało aspirującym poczucie, że mogą chcieć być filmowcami i ujdzie im to na sucho. Oraz dało nam Pulp Fiction, a to, jak wiemy, jest nie do przecenienia.

O ironio! MiraMax zostaje zamknięty przez Disneya, który kupił studio prawie 17 lat temu za 70 milionów dolarów. Nie wierzcie w to, że od tego momentu film niezależny jest martwy, ale pewna epoka na pewno się skończyła. Avatar zbiera jak na razie wszystkie tegoroczne ‘ważne’ nagrody filmowe, w związku z czym trudno się nie zastanawiać dokąd ten cały tabor zmierza.. Niech to zmotywuje początkujących niezależnych filmowców – jeśli nie dotrzemy na miejsce szybko, możemy się któregoś dnia obudzić z twarzami pomalowanymi na niebiesko i obowiązkową piosenką Celine Dion w głowie. Jeśli to was nie przeraża, to nie wiem, co was przerazi.

Narazie Weinstinowie twierdzą, że będą próbowali odzyskać nazwę MiraMax i być może działać dalej – niezależnie.

Simon Pegg i Nick Frost, fot. Sarah Dunn

Clint Eastwood and Morgan Freeman, fot. Keith Bernstein

Jack Nicholson fot. Sarah Dunn

Daniel Radcliffe, Emma Watson and Rupert Grint fot. Matt Hollyoak

Pierwszy z nich skonstrułował Sam Hill, znajomy designer z Londynu. Moje próby oszukiwania, a następnie przekupienia Sama w celu umożliwienia mi oszukiwania spełzły na niczym. Swoją drogą Sam od jakiegoś już czasu zapowiada wielką reformę swojej strony internetowej. Teraz wiem, na czym spędza czas, zamiast implementować CMS.

Drugi kalendarz to czwarte z koleji wydanie 24ways.org, kalendarza dla osób zainteresowanych stronami, projektowaniem graficznym i innego typu geekerią. Przez 24 dni codziennie nowy, krótki i imformatywny artykuł od jednego z internetowych mistrzów.

Przez pewien czas myślałam o kalendarzu dla życia binarnego prezentującym codziennie inne video lub informacje o filmie dokumentalnym, o którym mogliście nie słyszeć. Ale zeżarłam wszystkie czekoladki a lepszą robotę i tak wykonają w tej sprawie powyźsi.

Miłego grudnia.

Reżyseria: Eddie White i Ari Gibson
Narracja (brawo dla tych, którzy zgadli): Nick Cave
Producent: Jessica Brentnall

więcej informacji: catpianofilm.com

Po jakiś dziesięciu latach od ostatniego czytania i w związku z ogólnym kryzysem twórczym postanowiłam się skusić na powtorkę z Dzienników Gombrowicza. Zdecydowanie dobry wybór, zwłaszcza po moich ostatnich zajściach z młoda sztuką/kulturą warszawską.

Stop being afraid of your own pictures, stop worshiping art, treat it the Polish way, condescendingly, make it obedient, and then your originality will release itself in you, new roads will open in front of you and you will gain the thing that is most valuable, most fertile: your own reality.
Diaries, vol. I
(tłum. moje)

Casted, przyjemna komedyjka na temat “najwspanialszego dyrektora castingu na świecie”. Po dokładnym przyjżeniu się fani CSI Miami (tego z denerwującym rudym szefem, który posyła tanie one-linery po czym zakłada na nos ciemne okólary. za kżdym razem) rozpoznają Jonathana Togo. Togo gra tutaj główną rolę straszliwej świni, która nieustannie dokucza swojemu asystentowi. W roli tegoż – niejaki Justin Long, najbardziej znany jako Mac z reklamy Appla (“Hi, I’m a Mac”, “and I’m a PC”), jednej z tych, która radośnie ignoruje fakt, iż PC to skrót od personal computer, i że komputery Appla, zarówno jak te z windowsem czy linuxem, również należą do PC-tów.

Mniejsza. Longa podobno nikt w tej roli za bardzo nie polubił i raczej szybko został zwolniony. W Casted wysłuchuje za to uwag w stylu “if I were you… and I’m not you. I am NOT you. I would be worried about the men boobs”. Głupie ale śmieszne.

W ramach edukacyjnych: bablegum.com przygotowało film na dwudziestolecie Wrap Records, prawdopodobnie najważniejszej wytwórni muzyki elektronicznej, która wydała z siebie między innymi Aphex Twin, Richiego Hawtina, Maximo Park i Nightmares on Wax.

W mojej londyńskiej pracy robilismy parę rzeczy dla artystów z Wrap, która trzeba przyznać ma niesamowite przywiązanie do wizualizacji muzycznych. Do tego istnieje również Wrap Films, niezależna (we właściwym znaczeniu tego słowa) wytwórnia filmowa, promująca między innymi Sheana Meadowsa. Film nieraz trochę się dłuży, ale posłuchać miło.

przyjemnej reszty weekendu.

Jeżeli firma określa się hasłem “Radical games against the dictatorship of entertainment” (radykalne gry przeciwko dyktaturze rozrywki) to wcale jeszcze nie znaczy, że produkuje coś dobrego. Mimo, że hasło jest chwytliwe. Tymniemniej w Molleindustria tak właśnie jest. Jedną z rzeczy, o których dowiedziałam się na sesji na temat gier dokumentalnych podczas Sheffield Doc/Fest była gra McDonalds. Pamiętam, że na rzeczonej sesji autorów określono jako grupę szalonych programistów z Włoch. (Omawiana była mechanika gier jako metoda opowiadania historii i przedstawiania faktów – stąd bliskość z filmem dokumentalnym).

Wczoraj wieczorem, w ramach odpoczywania po 12 godzinach spędzonych na lotnisku w Luton, postanowiłam, że mój mózg nadaje się właśnie do takich i tylko takich rozrywek; pora wypróbować grę w McDonalds. Cóż za błąd! Bycie korporacyjną suką to potwornie dużo roboty i trzeba naprawdę znać się na rzeczy.

W sposobie działania McDonalds Game przypomina nieco uproszczoną wersję SimCity – proponuję zapoznać się samemu. Generalnie żeby nadąrzyć z produkcją trzeba pójść na kompromis z etyką – a to wyciąć kawałek lasu Amazońskiego, a to przekupić polityka lub naukowca. Na koniec przyszedł wkurzny Ronald i wypieprzy mnie z pracy.

Chciałam o niej wspomnieć ze względu na to, że zrobił na mnie wrażenie sposób, w jaki przedstawia pewien (co tu kryć zbierzny z moim) punkt widzenia. Trzeba wziąć pod uwagę, że nawiązywanie do faktow świata realnego w grze jest zawsze śliskim terenem. Siłą rzeczy, ilość elementów uwzględnionej przez mechanizm gry jest zawsze ograniczona w stosunku do złożoności rzeczywistej sytuacji. Ale przez swoją prostę ta konkretna gra pokazuje, że jako system McDonalds nie jest w stanie funkcjonować w sposób zdrowy. Oraz, że siłą napędową tego wszystkiego są konsumenci (żegnaj, cheeseburgerze).

Przy okazji: logo McDonalds z przyległościami zostało bezlitośnie ukradzione na potrzeby gry i strony. Po braku pozwów sądowych wnoszę, że dział PR Ronalda słyszał o efekcie Streissand.

Molleindustria ma na koncie też inne kontrowersyjne produkcje, dostępne za darmo online, a część też do ściągnięcia (mac lub windows).  Zagrać można w 5, mniej lub bardziej bezlitosnych, gier. Polecam Oligarchy, grę w magnata naftowego (“healthy consumerist society will require more oli than is available in its national reserves” – zdrowe społeczeństwo konsumenckie będzie potrzebowało więcej ropy niż jest dostępne w jego narodowych rezerwach). Osoby o silniejszych nerwach tudziesz mniejszej skłonności do bycia urażonym, mogą pograć w Operation: Pedopriest.

najważniejsze, aby rodzina spędzała razem czas. Polecam miny mamy i taty.

Tego typu zdjęcia ujawniają przed nami utajone smaczki wpoki, któremu fotografowie artyści nie poświęcają zazwyczaj wiele uwagi. Zwlaszcza te z lat 80tych (fryzury!) i wczesnych 90tych (moda), są przede wszystkim dokumentacją stylu.

Klasyka lat 90tych

i lat 80tych

Zdecydowanie najpiękniejsze są jednak zdjęcia przebierane. Całą rodziną. Oh tak.

dlaczego, mamo??

Moją drugą ulubioną kategorią są zdjęcia koncepcyjno-pozowane. Resztki z ery, kiedy po portrety rodzinne chodzilo sie do miejscowego profesjonalisty. Pomiędzy tamtymi czasami a moment przed erą popularyzacji cyfrowych snapszotow przez chwile zaistniał styl sam w sobie – domowo robione zdjęcia ’studyjne’. Piękna rzecz.

tatuś jest ulubieńcem rodziny

Na koniec pozostają oczywiście zdjęcia z cyklu what the fuck?

rodzice byli hipisami

każdy ma taką rodzinę, na jaką zasłużył

To będzie krótki post, bo jestem właśnie pomiędzy sesją z edytorem “All tomorrow’s parties” a projekcją filmu o Billu Hicksie. Also, w środe, czwartek i piątek pracowałam na rzeczonym festiwalu za dnia, a wieczorami ogladalam filmy. Ilość spotkanych ludzi i rzeczy do przemyślenia nieco mnie przerosła. Wypiłam dzisiaj dwie kawy rozmiar XXL z syropem wiśniowym (tak, sama sobie zażyczyłam i się nie wstydzę). Jest godzina 17; można powiedzieć najgorzej. Ale wiadomo jak to jest z kafeiną. Niedługo będę musiała uderzyć do pracowniczej lodówki po parę darmowych redbuli (niniejszym chciałabym podziękować wszystkim sponsorom). Po krótce zatem:

Z moich chaotycznych notatek dwie rzeczy, które można odczytać od razu (duże i kapitalikami) to
AUDIENCE ENGAGEMENT i
MOVE TO CANADA

Audience engagement (angażowanie publiczności??) jest jedną z fraz-przebojów tego festiwalu, podobnie jak cross-platform. W sprawie tego pierwszego mało kto, poza ludźmi z Shooting Pepople. wie, o co chodzi. Będę pisać. W sprawie drugiego odbył się w środę osobny spęd. Mało z niego wynikło, ale Steve Johnson był przynajmniej zabawny. Mówił o tym, jak twitter zmieni sposób, w jaki żyjemy. Rozdawaliśmy na festiwalu numer Time z 15 czerwca, w którym pisał na ten sam temat. Okładka następująca:

Oczywiście o tym też była mowa na twitterze. Anglicy mówią na tego typu rzeczy “mind-fuck”.

Jeśli zaś chodzi o przeprowadzanie się do Kanady wszyscy zdają się zgadzać, że poziom finansowania filmów dokumentalnych i przedsięwzięć multi-dyscyplinarnych jest tam najlepszy. Wszędzie indziej raczej bida.

Najlepszym filmem, jaki widziałam do tej pory, był zdecydowanie Taqwacore: The Birth of Punk Islam, rzecz o muzułmanach punk-rokowcach. Zapraszam do obejżenia trailera poniżej:

Będę szukała sposobu/okazji, żeby pokazać to w Polsce (myślę Warszawa albo Wrocław). Jeżeli ktoś ma jakiś pomysł, nawet niekonkretny – email please ana(at)abnarylife(dot)com

O wszystkich tych rzeczach będę pisała bardziej szczegółowo po powrocie do Warszawy we wtorek, o ile zdążę na samolot, na co szanse – licząc na podstawie dotychczasowych dokonań – są mniej więcej 1 do 3. Nie mam ze sobą kamery (tak to jest, albo się filmuje, albo przeżywa, a jestem samolubna); mam apart – na film 35 mm, więc na zdjęcia trzeba będzie trochę poczekać. Może jutro nakręcę co nieco za pomocą mojego sławnego G1. A może nie. Narazie za tem nie będzie bogactwa multimediów. Polecam za to moje updaty “na żywo” tutaj oraz twórczość innych otagowaną #dfsheffdocfest (jak na oficialny tag jest to cholernie długie i niewygodne, ale co począć)

Zatem kontkrety będą za parędni. W zasadzie teraz piszę tylko po to, żebyście mi zazdrościli.

W nerwowym społeczeństwie, w którym wizerunek człowieka jest często ważniejszy od jego rzeczywistości, jedynymi ludźmi, którzy mogą sobie pozwolić na reklamowanie menu swoich narokotyków są ci, którzy nie mają nic do stracenia.

(spory problem z przetłumaczeniem “drug menus”. “Advertise” też oznacza trochę co innego w tym kontekście. Ale po długim zastanowieniu to była najlepsza wersja jaka przyszła m do głowy)

She gets even happier

Redi używa niedrogich materiałów: taśm klejących, wycinków, markerów. Wielokrotnie fotografuje przerobione obrazki i przykleja do ścian taśmą do pakowania paczek. Może się to wydawać tanie, ale jak się dłużej przyjżeć prace trzymają się całości.

MOT International pokazuje obecnie solową wystawę Reid. Z opisu: “She sighed and picked up a copy of Hello. Turning the pages, her face flushed. Oh my god! That evil little bitch Clunie had scrawled all over it. Just you wait.”

Westchnęła i podniosła kopię Hello (popularny tygodnik plotkarski – przyp. an). Przewracała kartki. Twarz jej poczerwieniała. Mój Boże! Ta wredna, mała dziwka Clunie pobazgrała cały magazyn. Niech tylko poczeka.

Koniec tej poezji. W zasadzie komponuję ten post, żeby uciszyć własne. Miałam oczywiście milion planów, co do treści, których mi ta wycieczka dostarczy. Zdjęcia, video, wywiady, nagrania audio… Oczywiście. Skończyło się tym, co zawsze, czyli niczym. A oto moje nędzne tłumaczenia:

…z więszością ludzi, z któmi chciałam zrobić wywiady lepiej jest się jednak porządnie upić.

…wczoraj była piękna pogoda i miałam iść robić zdjęcia, ale spędziłam większość dnia w łóżku czytając Watchmen (po raz kolejny).

…zapomniałam mojego dyktafonu (serio).

…w weekend 23-25 byłam albo zajęta organizowaniem Oggcampu (więcej o tym później – o ile się zorganizuję), albo opijaniem zorganizowania Oggcampu.

… czytać ludzi, którzy piszą dobrze jest jednak ciekawiej niż samemu próbować nieźle pisać.

…w związku z niezrealizowaniem pomysłów więszość z nich umarła śmiercią naturalną. Jeśli zatem ktoś ma jakieś potrzeby w sprawie Londyńskich treści proszę o email: ana(małpa)abinarylife(kropka)com

(w sprawie wyjaśnienia, dlaczego post jest po angielsku zapraszam do zeszło tygodniowego)

- extended my weekend and recovery till tuesday.

- went to Oggcamp, a geeky affair in Wolverhampton, UK, which explains the point above.

- added yet another book to the iWant list: 100 Facts about Pandas (yes, guilty as charged, I do read Creative Review, shame on my designy taste) by Karl Toomey. I love me some pandas, sir.

- I cruised the Google Street view Editors style. I’m no great fan of the band, but this promo trick is 100% gold. Well done the marketing team.

- have become sick of the vampire films news.

- decided to not read any reviews of Where the Wild Things Are until i see the film (and they are everywhere, too). But I treated myself to yet another fauturette about the lead actor.

- travelled to London and found out that I miss it more than I thought.

- listened to new smodcast (number 96), yay!

Remeber, in the event of Panda Attack, cover the panda with a blanket.

Właśnie usłyszałam w radiu Tok FM, że przedstawiono jakiegoś eksperta jako socjologa nowych mediów. Akurat przepytali go o różnice w korzystaniu z internetu między płciami. To już nieważne, co mówi (nawet niegłupio, bo po prostu odwołuje się do różnych badań), ale ta rola mnie zainspirowała, bo to przemawia i nawet wzbudza respekt: socjolog nowych mediów. To brzmi dumnie.

Co ty na to?
m

—– Original Message —–
From: “Ana”
To: “mama”
Sent: Monday, October 12, 2009 12:15 AM
Subject: Re: co ty na to?

czy moge Twojego mejla zamiescic na moim blogu?
:P

Post przygotowany na żądanie paru znajomych brytyjskich – twierdzą, że tesknią za ‘lazy sunday surf’ z angielskiego bloga (który ostatnio raczej zaniedbuję. W związku z tym po angielsku; anglo-centrycznie zakladam, że wszyscy znają i czytać umieją. Jeśli nie, lub są zbyt leniwi – proszę pisać, następnym razem przetłumaczę.

- found out that Ridley Scott is to remake the Red Riding series. Birthday and Christmas wrapped in one.

- been served endless amount of naked chicks photos from my male friends over at soup.io. Not that I don’t enjoy female beauty, but apparently it’s girls, who dominate social media. Cruised tumbler and found fuckyeahhotboys. I don’t agree with all choices, but I’d fuckyeah Josh Beech any day.

- saw another disaster from Ralph Lauren. They never learn.

-reached certain level of insomnia, due to which I’ve bcome addicted to hitting ‘random’ on my new found fav cyanide and happiness. I wonder if any of the authors are single…

- realized how much better my life would be, if I had one of these tables and wondered who I’d have to sleep with to get one. After further investigation: a czech designer, unfortunately female, fortunately – hot.

- now sit down… I went to the gym. Still shocked myself.

- been watching featurettes for Fantastic Mr. Fox and Where the Wild Things Are, while waiting to see them at the London Film Festival next week. Finding my inner child or something.

Gdyby nałożyć na siebie to, jak wygląda angielska prowincja (czytaj: wszystko poza Londynem) i to, jak człowiek się czuje partycypując w jej życiu, właśnie takie obrazki by powstały. Zdaję sobię sprawę, że to opis raczej cienki jeśli chodzi o konkrety, ale zapraszam do obejżenia zdjęć i ocenienia samemu.

z serii Teenagers (Nastolatki) 2001

z serii Teenagers 2001

Fader Magazine, The Streets, 2007

W Londynie otworzono właśnie najnowszą wystawę Spencera, WAG Lad. WAG to skrót od Wives and Girlfriends (żony i dziewczyny), używanego w odniesieniu do wybranek serc footbalistów, których specyficzny styl jest na tyle rozpoznawalny, że ukuto na nie tę grupową nazwę. Spencer zestawił WAG z Lad, popularnym slangowym odniesieniem do chłopaka, faceta, kolesia, raczej używanym w pubie niż na salonach. Kim jest WAG Lad? Jak poprzednie generacje, chodiz na siłownie, podjada sterydy i ugania się za panienkami. Ale równie często pojawia się na solarium i depiluje sobie brwi. Przykładem Liam Norwall, mieszkaniec Bromley (Londyński archetyp przedmieścia słynący również z produkcji artystów, m.in Davida Bowie).

Liam Norvall, Bromley, Kent (NB is that a golden thong, Liam?)

Wystawę oglądać można w Lonyńskim KK Outlet.com, 42 Hoxton Square, N1 6PB. Gdyby ktoś z was odwiedzał Londyn, polecam wystawy w małych galeriach typu KK Outlet lub MOT International – potrafią być bardziej edukujące niż National Gallery.

wczorajsze tematy na twitterze via trendistic.

Historia pokrótce: poseł złożył pisemne zapytanie w sprawie koncernu naftowego Trafigura i podejrzeń o ich niecne praktyki pozbywania się toksycznych odpadów. Miało ono zostać zadane w parlamencie, na sesji pytań do ministrów pod koniec tygodnia. Guardian chciał sprawę opisać. Jako swoich prawników koncern zatrudnia najlepszych z najlepszych, gdy chodzi o wytaczanie procesów prasie, czyli kancelarię Carter-Ruck. Carter-Ruck wystąpił do sądu najwyższego o tzw. gagging order, to znaczy nakaz milczenia w tej sprawie. Nakaz został wydany. Guardian napisał tylko, że nie może opisać – kto zadał pytanie, jakie i kto na nie odpowie, ani nawet czemu kazano im milczeć.

I wtedy się zaczęło.

Guardian, w odróżnieniu do Carter-Ruck, rozumie jak działają media społeczne. Z tego powodu jego dziennikarze są aktywni np. na twitterze i lubiani w tych kręgach. #trafigura szybko trafiła na listę najbardziej popularnych tematów na twitterze. Można też było obstalować sobie znaczek wsparcia (praktyka b. popularna od czasu rozruchów w Teheranie związanych z wyborami)

Wikileaks opublikowało przecieki z raportu, na podstawie którego poseł złożył interpelację. Guardian zapowiedział akcję sądową w celu zdjęcia nakazu przed sesją pytań do ministrów. Nieco ośmielone społecznym poparciem internetowe serwisy BBC i Telegraph podjęły kwestię.

Po paru godzinach porannej awantury w różnych sferach internetu, walcząc o resztki reputacji klienta, Carter-Ruck wycofuje podanie o nakaz milczenia wczoraj, 13 wczoraj. Ale lawina już poszła: zorganizowana zostaje strona internetowa i petycja do premiera w sprawie pilnowania wolności prasy. Dalej historię podejęły już wszystkie media brytyjskie i zagraniczne. Publikowanych jest coraz więcej szczegółów na temat sprawy zanieczyszczeń, Marc Pack dokonuje sekcji strony Trafigury, na której napisane jest między innymi, że nie jest ona kierowana do “general public”, wieczorem sprawa jest tematem najpopuarniejszego programu publicystycznego BBC Newsnight… i tak dalej aż do dziś.

Szczegóły wszystkich wczorajszych wydarzeń można znaleźć u Paula Canninga na online journalism blog. Na własną odpowiedzialność możecie przeczytać tekst na wyborczej.pl, który rozminął się raczej z sednem sprawy (i pomylił nazwę kancelarii).

Skutki, w każdym razie, są takie:

1. Carter-Ruck dostało po tyłku od mediów po latach walk,

2. Trafigura nie może liczyć na dobrą prasę – już nigdy,

3. kiedy już dojdzie do sesji w parlamencie, będzie ona na pewno nagłośniona w mediach,

4. do rewizji poszła prawomocność dotychczasowych nakazów milczenia w dochodzeniach wszczętych przez prasę (a było ich parę).

Zgodnie z zasadą “if it bleeds – it leads” dobrze jest mieć mocny kawałek o kontrowersyjnym przesłaniu. Od początku nie było wiadomo, czy jakikolwiek związek między szczepionką a nieszczęśliwym zajściem istniał, ale co tam, zasugerować zawsze można. Teraz mało kto jest chętny prostować całą sytuację. Tymczasem fakty, na podstawie danych statystycznych ze Stanów są takie:

pełna wersja obrazka znajduje się tutaj, na informationisbeautiful.net.

Tradycyjne media przyznają się do błędów jeszcze bardziej niechętnie niż nowe media. Nagłówki pozostały i jakkolwiek ich żywot papierowy był relatywnie krótki, o tyle w internetowych wydaniach gazet pozostał. Wystarczy spytać googla o “cervical cancer vaccine”, co zapewne uczynią setki skonsternowanych rodziców.

Parę miesięcy temu Jade Goody, miejscowa celebrity, umierała na raka szyjki macicy w raczej publiczny sposób, żeby, jak to mówiła, ostrzec przed chorobą tysiące młodych kobiet – oraz zapewnić przyszłość finansową swoim dwum dzieciom. Mimo, że nie była specialnie lubiana ze względu na swoje cokolwiek rasistowskie zachowania w celebryckiej wersji Big Brothera (została celebrity ze względu na to, że pare lat wcześniej wygrała normalną edycję tego programu) została przywrócona do łask i gazety z lubością opisywały jej heroiczną walkę i pro-społeczny gest. A jednak, jak przyszło co do czego, potrzeba mediów niezależnych, żeby pilnowały rzetelności informacji.

Na łamach online journalism blog Malcolm Coles stworzył własny ranking nieodpowiedzialnych mediów przyznając im punkty za różne posunięcia w związku ze sprawą szczepionki. Za nagłówek sugerujący związek między szczepionką a śmiercią 14-latki: 20 punktów, za niewspomnienie o tym, ilu wypadkom śmiertelnym szczepionka statystycznie zapobiega: kolejne 20 i tak dalej. Wyniki nie były zresztą rewolucyjne; na pierwszym miejscu uplasowało się Daily Mail – 90% irresponsible (nieodpowiedzialne). Independent (50%) nieco wyżej niż The Sun (40%). Polecam reszte rankingu tutaj.

Google generuje wyniki wyszukiwania w oparciu o kilka rzeczy, między innymi ilość linków do danej strony i wielokrotność użycia terminów wyszukiwania w tekście. Bloggerzy w Wielkiej Brytanii rozpoczęli akcję publikowania linku do strony NHS informującej o szczepieniach w celu wprowadzenia jej do pierwszej dziesiątki wyników googla:

http://www.nhs.uk/news/2009/09September/Pages/Cervical-cancer-vaccine-QA.aspx

Przeczytałam ten wywiad wczoraj, w ramach tego, że Obcasy to w ogóle jeden z ostatnich magazynów dla kobiet, który daje się jeszcze czytać. Ale nie o tym chciałam. Ziomecka powiada:

“…to jest coś, co mnie zaskoczyło po przyjeździe do Polski, gdzie socializm jest szalenie niemodny! No wiem, wiem, nie może być inaczej (…). Tymczasem w Ameryce cała bohema i inteligencja (…) pielęgnują wartości socialistyczne, lewicowe, które polegają na tym, że angażujemy się i pracujemy dla wspólnego dobra. (…) To jest coś, czym ludzie się chwalą i co buduje ich kapitał towarzyski – są bardziej wartościowi, bardziej atrakcyjni i bardziej sexy przez to, co dokładają do wspólnego dobra.

Paulina Reiter: A dlaczego to u nas nie jest sexy?
Bo wszyscy są skupieni na tym, jak zbudować sobie życie, które będzie lepsze od życia naszych rodziców. I to jest bardzo indywidualne. Jesteśmy w fazie inwestowania w siebie: pójdę na dodatkowe studia, będę pracował ciężko po godzinach, zrobię remont w mieszkaniu. Tworzymy średnią klasę. I to jest konieczny etap. Musimy osiągną jakiś komfort finansowy, po to, żebyśmy mogli zacząć skupiać się na innych rzeczach. Bez tego ani autostrad nie będzie, ani ludzie nie nabiorą do siebie zaufania, nie będzie nam się dobrze żyło.”

(mam nadzieję, że Wysokie Obcasy wybaczą mi te cytaty; wydaje mi się, że jest to fair use w celu skomentowania. Na stronie nie znalazłam linku do wywiadu, ale mozna zakupić e-wydanie, jeśli ktoś spóźnił się na weekendową wyborczą)

Amen. Od paru lat, gdy próbuję tłumaczyć społeczne różnice w Wielkiej Brytanii i w Polsce, zawsze mówię, że brytyjskie społeczeństwo stać na szał ekologiczny, na rewitalizowanie osiedli, na aktywizowanie grup nie zainteresowanych udziałem w demokracji. Do tego, żeby w ogóle zauważyć że za dodatkowe 50 p można kupić torbę na zakupy, która jest biodegradowalna w ciągu 60 dni, trzeba się najpierw nie martwić, co się do tej torby włoży.

Zaangażowanie społeczne w WB jest faktycznie domeną klsy średniej, chociaż nie całej – nie każdego na to stać, ale też nie wszystkich to interesuje. Zresztą brytyjski system klasowy to bardzo specyficzna rzecz. Przekonałam się w którymś momencie, że z pólnocy na południe kraju nawet to, czy się pali papierosy, czy robi skręty (z tytoniu, trawa jest ponad-klasowa) ma wymiar w klasyfikacji społecznej. Go figure.

4 lata rozgryzałam tamten system, głównie przesiadując w pubach z przedstawicielami rozmaitych klas. Teraz przekonuję się jednak, że i tutaj trzeba będzie w pubach posiedzieć, bo jestem ufoludkiem. Wywiad z Ziomecką, której osoba nie mówiła mi nic, zaczynał się od pytania, czy nazwisko jej pomaga czy przeszkadza w karierze. Informacji o Kaczyńskich unikam od lat, bo doprowadzają mnie do szału. Przekrój czytywałam przed wyjazdem, czyli gdzieś do 2005 (Ziomecki został naczelnym w 2006). I tak musiałam zapytać googla, kim są owi Ziomeccy (polecam wikipedię).

Powinnam może czytać Media & Marketing, bo polskie media to też dla mnie niewiadoma, zwłaszcza jeśli chodzi o warszawkę i jej różne wyczyny. A dobrze by było wiedzieć, bo skoro zewsząd słyszę, jak to nam gospodarczo dobrze poszło z tym kryzysem (na tle innych), to może i media, moja własna działka, mogą uniknąć kilku wpadek.

Ziomecka: “jesteśmy na takim etapie rozwoju rynkowego, gdzie najchętniej inwestuje się się w rzeczy bezpieczne, sprawdzone. (…) W mediach to prawdziwy problem, paradoksalny, bo jest ogromny głód nowych reczy i pomysłów”.

Otoż to. Guardian właśnie ogłosił, że zarudni na etaty “super-lokalnych” dziennikarzy do prowadzenia blogów miejskich. Taka jest teraz idea radzenia sobie z kryzysem mediów. Co dalej z tym pomysłem napiszę, kiedy wrócę z najbliższej wycieczki do UK.

Z wielu przyczyn, Adobe powinno być bardziej wybiórcze na temat tego, komu sprzedają rzeczone licencje. Katalog takich dowodów można znaleźć na jednym z moich ulubionych blogów Photoshop Disasters. Autorzy specializują się w wyszukiwaniu – i komentowaniu – straszliwych przypadków nadużyć photshopa w obrazkach o komercyjnym zastosowaniu. Polecam, z jednym ostrzeżeniem: zaczniecie podobne wykroczenia spostrzegać wszędzie. Co zresztą wskazuje, jak bardzo jesteśmy przyzyczajeni jesteśmy do zmaniulowanych zdjęciami paradujących jako jakiegoś rodzaju dokumentacja rzeczywistości.

Wykroczenia są na różną skalę, od czasu do czasu zdarza się perełka takiej jakości, że nie wiadmo czy się śmiać, czy płakać. Wprowadzić: Ralpha Laurena.

Prawdopodobieństwo, że prababka tej kobiety faktycznie puściła się z jaszczurką nie jest duże. Jednak Ralph poczuł się dotknięty zarzutami. Wysłał do edytorów Photsop Disasters tak zwane DMCA take down notice, strasząc sądem, jeżeli post nie zostanie zdjęty (został, jako że blogger, na któym funkcjonuje Photoshop Disaster automatycznie zdejmuje zaskarżone posty). Nieszczęśliwie dla działu prawnego RL, ta akurat cyfrowa reprodukcja ich dzieła była typowym przykładem tego, co w ramach DMCA jest dozwolone: reprodukowanie w celu bezpośredniego komentarza na temat treści (“for purposes such as criticism, comment, news reporting (…)”).

To jednak nie było sedno ich nieszczęścia. Głupota żadko jest sprawiedliwie karana, ale tym razem się udało, albowiem internauci nie śpią, nie zapominają i nie przebaczają. Ralph Lauren nie docenił tego, co  popularnie nazywane jest effektem Streisand – w konsekwencji próby ukrycia jakiegoś faktu następuje jego jeszcze aktywniejsze rozprzestrzenienie się po sieci. Barbara Streissand wpadla, gdy w 2003 roku zarządała usunięcia lotniczego zdjęcia swojego domu z kolekcji 12 000 obrazków kalifornijskiego wybrzeża zrobionych przez Kennetha Adelmana. Projekt tyczył się dokumentacji erozji rzeczonego wybrzeża. Z właściwym sobie rozmachem Streissand zarządała 50 mil dolarów odszkodowania. Internet jej tego nie wybaczył.

Nie wybaczył również Ralphowi Laurenowi. Pierwszy historie opisał Boing Boing, następnie Huffington Post, Yahoo! Shine (gdzie również ciekawa historia na temat projektu przepisów zabraniających retuszowania zdjęć stosowanych w reklamach skierowanych do nastolatków w UK),  The Register, Jezebel, nie wspominając o rozlicznych pomniejszych blogach, łącznie z yours truly, czyli życiem binarnym. Podejżewam, że ABC News wbiło ostatni gwóźdź do tej trumny.

Ostatecznie, jak donosi Technically Incorrect (również jeden z moich ulubionych blogów, od czasu świetnej analizy faktu, że kobiety dominują serwisy społecznościowe – “down to traditional psychological differences between the sexes: women like people and men like, well, peeing in public”), PR Ralpha Laurena przejął pałeczkę od działu marketingu i wystosował niniejsze oświadczenie:

“For over 42 years we have built a brand based on quality and integrity. After further investigation, we have learned that we are responsible for the poor imaging and retouching that resulted in a very distorted image of a woman’s body. We have addressed the problem and going forward will take every precaution to ensure that the caliber of our artwork represents our brand appropriately.”

W wolnym tłumaczeniu: Od ponad 42 lat budujemy markę opartą na jakości i uczciwości. Po przyjżeniu się sprawie, zrozumieliśmy, że jesteśmy odpowiedzialni za marną jakość obrazowania i retuszu, które spowodowały przedstawienie bardzo zniekształconego wizerunku kobiecego ciała. Zaadresowaliśmy powstałą sytuację i w przyszłości dołożymy wszelkich starań, aby jakość naszych ilustracji reprezentowała naszą markę w sposób odpowiedni.

Amen.

Szczerze mówiąc nie widziałam żadnego z filmów Pawła Łoźińskiego, w ogóle moje zainteresowanie polskim dokumentem jest stosunkowo świeże i jak przystało na niereformowalnego naukowca zaczęłam “od początku” (circa 1952). Tym ciekawiej będzie zapoznać się z młodym pokoleniem.

Drugi film, “Angielski Chirurg” opowiada o Henrym Marshu, który od 15 lat pracuje równolegle w Anglii i w jednym ze szpitali publicznych w Kijowie. Łatwo sobie wyobrazić historię, która może rozwinąć się w tym filmie, zresztą próby skrótowego opisu filmów zazyczaj kończą się gwałtem (zwłaszcza na tyłach okładek dvd – obowiązuje specyficzny styl, każdy film przedstawia się jako ostatnie gówno, nie wiem na czym polega ta prawidłowość).

Kino Filmów Dokumentalnych, cykl w ramach którego odbędą się pokazy, jest z koleji jedną z akcji Animatorni (w tym szaleństwie podobno jest metoda). O Animatorni będę pisać później, w związku z tym, że o otwarciu napisano dużo, a za miesiąc dwa przyda się przyjżeć, jak im idzie.

Jest ich ponad 33, kolorowych i czarno-białych, niektóre wybitnie piękne (chociaż Tobie, Tomaszu, zapewne się nie podobają). Poniżej kilka moich ulubionych:

The problem with the rich, or rather with me as a rich man’s wife is that I am a lefty and the rich are usually greedy and liberal. Greed I can’t stand, equally with stupidity, but the non-greedy rich are usually phonies. Engels was, after all, rich parents’ kid and he provided Marx with food and shelter required to raise the sort of consciousness working class needed to become in turn exploited by the blood-thirsty left. Here, a true catch 22 for a financially incapable young woman, with socially conscious inclinations. Perhaps I should go back to the ways of my ancestors: collect beer cans and sell them to scrape yards, except these days I could call it eco-awareness.

It’s a tough living, but some one’s got to do it.

Greedily
-A

Obecnie szukam bogatego męża, aby finansował moje niegodziwe hobby, takie jak robienie filmów dokumentalnych i pełen etat w firmie wydawniczej. Gdybym była młodym mężczyzną, żyjącym w roku 1965, wyprowadziłabym się na wieś i odstrzeliwała głowy dzikim zwierzętom przy pomocy magnum 0.44. Ale jestem 24-letnią kobietą i jedyne co jest społecznie akceptowalne to zajęcie się karierą w mniej lub bardziej kreatywnym zawodzie – najlepiej jako designer albo dziennikarz klasy średniej – którą w końcu poświęcę w imię posiadania dzieci.

Problem z bogatymi, czy raczej ze mną, jako żoną bogacza jest taki, że jestem lekkim lewakiem, a bogacze są zazwyczaj zachłanni i ekonomicznie liberalni. Zachłanności nie mogę znieść tak samo jak głupoty, ale nie zachłanni liberałowie są zazwyczaj sztuczni. Koniec końców Engels był dzieckiem bogatych rodziców i to on uposarzał Marxa w jedzenie i dach nad głową, niezbędne do kształtowania świadomośći klasy pracującej – która to świadomość później pozwolila jej paść ofiarą explatacji ze strony, z koleji, rządnej krwi lewicy. Oto prawdziwy paragraf 22 w życiu finansowo niewydolnej młodej kobiety, ze skłonnościami do psiadania sumienia. Powinnam powrócić do tradycji moich przodków: kolekcjonować puszki, następnie sprzedawać je w skupie, z tym że teraz mogłabym to nazwać byciem ekologicznym.

Jest to trudne życie, ale ktoś to musi zrobić

Zachłannie
-A

Mniejsza z tym. Interesujące może być to, że pochodził z ekstremalnie bogatej rodziny, posiadaczy najlepszej – jak powiadają znawcy – kolekcji sztuki w USA. Pod pieniądze się jednak nie podpinał, żył w raczej dziwnych warunkach w Nowym Yorku i uznawany był za ostatni prawdziwie wolnych duch w East Village. Faktycznie wygląda na to, że konsekwentnie realizował swojego rodzaju “ostateczny” tryb życia.

Trudno ocenić, jak to było z tą wolnością ducha, ale ze Snowem warto się zapoznać bo był prawdopodobnie ostatnim artystą, który uprawiał bardzo konkretny styl fotografii i był w tym w jakimś stopniu wiarygodny. Tak zwane “snapshot photography” zaczęło się na przełomie lat 70tych i 80tych, głównie w Nowym Yorku, wspierane przez tamtejsze Museum of Modern Art. Zaczęło się od Nan Goldin (i innych). Podchwycone zostało przez Corine Day, która później została fotografem mody (co już jest wątpliwe, fotografia magazynowa to tak naprawdę reklama).

Obecnie styl jest reprezentowany przez Rayana McGinley, który między innymi popełnił kampanię reklamową gumy do rzucia. McGinley personifikuje, jeśli można tak powiedzieć, estetykę magazynu Vice (jak soniosły wiewiórki, Vice wchodzi niedługo do Polski sumptem Agory, na temat czego mam własne zdanie, ale o tym kiedy indziej), który sprzedaje wszystko i przy każdej możliwej okazji. I tak styl przypadkowych zdjęć, z niedoświetlonymi lub prześwietlonymi kolorami, “łapiących”, na ile to jest w ogóle możliwe, prawdziwy moment reklamuje American Apparel i Guitar Hero. W zasadzie wystarczy powiedzieć, że reklamuje w ogóle – i tutaj jego śmierć. Podejżewam, że Dash Snow był ostatni.

Snow w Magazynie Muse:

Prawdziwy anarchista jest jedynym człowiekiem, kórego stać na relaks w dzisiejszych czasach; jego wizja jest wyraźna i prawdziwa, jego cele są proste, a jego apetyt mały w porównaniu z rozmaitymi stadami szakali, którzy stanowią opozycję. Jego jedyny problem polega na tym, że nie stać go na to, by mieć rację, więc większość anarchistów kończy kłamiąc w imię jakiegoś zła koniecznego.

“The Proud Highway. Fear and Loathing Letters, Volume 1″
Bloomsbury 1998, str. 486

“Withnail and I” (I z lewej, Withnail z prawej)

Oryginalna, angielska wersja mojej listy jest do znalezienia tutaj. Poniżej lista Guardiana równolegle z moją i opisy – tam gdzie zobyłam się na ich zrobienie.

1. (Guardian: Trainspotting) ja: Trainspotting (w internet movie database) – tak, reżyserem jest ten sam Danny Boyle, który popełnił Slumdog MIllionaire i zgarnął parę zasłużonych oskarów. Przy Trainspotting oskary należałyby się za scenariusz, napisany na podstawie książki Irvina Welsha i obsadzie, z mcGregorem na czele, portretującej zbiór heroinistów próbujących a to zerwać z nałogiem, a to w nim pozostać.

2. (G: Withnail & I)  This is England (imdb) – dla odważnych (lub tych którzy chcą zrozumieć wpływ epoki Tatcher na angielską klasę pracującą).

3. (G: Secrets & Lies) Withnail and I (imdb) – “pojechaliśmy na wakacje przez przypadek… nie jesteśmy z Londynu!”.

4. (G: Distant Voices, Still Lives)  Boy A (imdb) - Oparty na faktach film o młodym mężczyźnie, który wychodzi z więziena, gdzie trafił za morderstwo, które popełnił jako dziecko. Dla tych, którzy mają odwagę kontemplować przebaczenie. Plakat również jest dziełem sztuki.

5. (G: My Beautiful Laundrette) Control – i nie tylko dla tego, że brak licelnych zauroczeń odbijam sobie czasem wzdychaniem do Sama Rileya. Historia Iana Curtisa, wokalisty Joy Division (“Love, love will tear us apart…again”).  (imbd)

6. (G: Nil By Mouth) My Summer of Love – film Pawlikowskiego z 2004 roku. (imbd)

7. (G: Sexy Beast) Nil by mouth – film, który kazała mi obejżeć jedna z angielskich przyjaciółek, Hannah, w celu zrozumienia kraju, w którym się znalazłam. (imdb)

8. (G: Ratcatcher) Shaun of the Dead – Reżyseria Edgart Wright, który nakręcił także “Spaced” (serial, więc się nie kwalifikuje); śmieszne. Instytucja lokalnego pubu oddana idealnie. (imdb)

9. (G: Slumdog Millionaire ) 24 hours party people – (imdb)

10. (G: Four Weddings and a Funeral) Human Traffic – dziwny wybór w zestawieniu – lekkie to łatw i przyjemne. Uchodzi za portret młodzieży brytyjskiej lat 90tyh. Narkotyki nadal biorą tak samo (imdb)

honorowa wzmianka: Rain in my heart – dokument, jeden z najlepszych – kiedykolwiek. (Touching the Void znalazło się na 11 miejscu listy Guardiana)

honorowa wzmianka 2: Moon – Moon widziałam na festiwalu w Edynburgu i tylko ze względu na  niesamowity plakat – film również niesamowity, być może na liście najlepszych w nadchodzących 25 latach (imdb)

autor nieznany, niestety.

Na pierwszym miejscu smodcast – podcast prowadzony ze Scottem Moiserem, producentem. Na drugim – liczne sesje Q&A, które mam na DVD i jego talent do opowiadania historii. Na trzecim mocne poglądy na temat karania przemocy wobec dzieci, a na czwartym ta wzmianka w MSNBC:

In one panel, filmmaker/comic shop owner Kevin Smith mentioned “Twilight,” and his throngs of fans responded with such loud boos and jeers that Smith chastised them.

“That’s the next generation of fans!” Smith said. “That’s what I love about a comic book convention. People will come to a convention, stand there in a Spock costume, look at someone in a Chewie costume, and say, ‘Look at that f–in’ geek. How dare you pass judgment on those 12-year-old girls who like vampires!”

W wolnym tłumaczeniu:

W jednym z paneli, filmowiec/właściciel sklepu z komiksami, Kevin Smith wspomniał o “Zmierzchu” i hordy jego fanów odpowiedziały buczeniem tak głośnym, że Smith upomniał ich:

“To jest następna generacja fanów!” powiedział. “To właśnie kocham w targach komiksów. Ludzie przychodzą, stoją tam w kostiumie Spocka, patrzą na kogoś w kostiumie Chewie i mówią, ‘patrzcie na tago pieprzonego geeka’. Jak śmiecie oceniać te 12-letnie dziewczynki, które lubią wampiry!”

Kajam się.

Ogłoszony został konkurs na 90 sekundowy klip, który ma stanowić opis tego, co dla autora oznacza bycie połączonym. Po angielsku brzmi to mniej niezręcznie; “what being connected means to you in 2009″. Brief jest tutaj i faktycznie do tego się sprowadza.

Wysyłając swój klip podpisujemy cyrograf, w zamian za co możemy stać się właścicielami jakiegoś tam smartfonu Nokii (zdaje się N900, które obwiesiło miasto proklamacjami, że życie dzieje się online…), wygrać dostęp do muzycznego katalogu Ovi lub, jeśli zajmie się pierwsze miejsce, – 1 na 1 spotkanie z Shanem Meadowsem dotyczące twórczości szczęśliwego zwycięzcy.

Meadows będzie też głównym jurorem w konkursie, przynajmniej oficialnie. Sama idea, że obejży 90 sekund czyjesjś twórczości powinna podniecić każdego młodego filmowca. Meadows wyreżyserował między innymi This is England (który, że tak się nieskromnie odwołam, umieściłam na swojej liście najlepszych brytyjskich filmów ostatnich 25 lat) i Sommers Town (którego bohaterem, swoją drogą, jest chłopiec – polak mieszkający w Londynie) dwa przepiękne filmy w konwencji najtższej próby kina niezależnego.

Na zachętę są też bilety i transport na BFI London Film Festiwal, imprezę, która co roku imponuje wielonarodowym asortymentem.

Niestety deadline przypada na 5 października. Przy tym moja idea bycia “połączonym” w najprzyzwoitszym wydaniu ilustrowana byłaby senami nieskromnego spożycia alkoholu, palenia trawy i tłumaczenia znajomym w Londynie na czym polegało dorastanie w post-komunistycznym kraju.

Mam wrażenie, że Nokia nie kupi. Ale wy powinniście spróbować.

Polakiem jest chłopak po prawej – w koszulce Arsenalu.

pdf tutaj

Zaczeło się od porównania sporu między kreacjonizmem i teorią darwina (eeekh!) z dwoma podejściami do brytyjskich mediów (liberalnego i ‘centarlnie planowanego’, które jak twierdzi Murdoch, uprawiają władze brytyjskie). Krótko mówiąc, Murdoch jest w tej sytuacji Darwinem. Daleko posunięte odwołania zdają się być ostatnio w modzie. Na niedawnym spotkaniu z Leszkiem Balcerowiczem w BCC, pt. ‘od kryzysu do rozwoju’ cytowal on Piłsudskiego, który, jak wiadomo, o rozwoju miał do powiedzenia sporo. Wszystkiego można się spodziewać.

James Murdoch to kapitalizm i liberalizm ekonomiczny ucieleśniony i chociaż nie można jego opinni całkowicie zignorować, zawstanawiam sie dlaczego jego głos w sprawie mediów publicznych jest traktowany aż tak poważnie. W latach 30tych szanowny dziadek, Sir Keith Murdoch, był głównym oponentem australijskiego publicznego serwisu informacyjnego, ABC. Gazety Murdochów od lat nawołują do obniżenia abonamentów w krajach w których funkcjonują na rynkach medialnych – ich stanowisko jest znane. Quelle surprise, młody Murdoch jest tego samego zdania.

BBC (British Broadcasting Corporation) wprowadza niezdrową konkurencję i dąży do monopolizacji informacji, powiada wlaściciel News Corp. Usłyszawszy to mój kolega, brytyjczyk z Liverpoolu, powiedzial ‘to tak jakby Hitler zarzucał papieżowi, ze ten nie był zbyt miły dla żydow’. Więcej porównań, ale to przynajmnie trafione.

Ofcom, instytucja regulująca działanie mediów w Wielkiej Brytanii, która rozpatruje między innymi skargi od obywateli (faktycznie, niektóre raczej idiotyczne, ale co począć), próbuje w niezdorwy sposób regulować naturalną różnorodność na rynku mediów. To zostało porównane do sprawy bananów, które z powodu genetycznego modyfikowania stały się nieodporne na tzw. chorobę Panamska. Z tego, powiada James Murdoch, należy wyciagnać wnioski.

Jedyny wniosek, moim zdaniem, jest taki, że gdyby James Murdoch działał w przemyśle bananowym, a nie medialnym, skonstrulowałby banana tak zmodyfikowanego, że kosztowałby połowe tego, co normalny banan, a na skórce można by było drukować zjadliwe reklamy, które prosto z żołądka przemieszczałyby się do mózgu konsumenta.

Tendencje do regulowania mediów w WB porównał na James Murdoch do regulowania ruchu drogowego w Danii. Należy ufać ludziom, powiada Murdoch, że sami odróżnią media słuszne od niesłusznych (oraz, że sami dadzą się zmanipulować – dopisek mój). Najlepiej jest przy tym ufać przede wszystkim ludziom, którzy czytaja The Sun (brukowca należącego do News Corp), którzy wierzą między innymi, że miejsca pracy w Wielkiej Brytanii należa się wyłacznie Brytyjczykom. Pewien brak konsekwencji – James Murdoch, do niedawna jeden z execów w telewizji Sky, miałby pewien problem jako Australijczyk.

W tym wszystkim nie ma jednak nic zaskakującego. Zarowno James, jak i Rupert Murdoch, szykują się do wojny na większą skalę. Nie chodzi tu wyłacznie o BBC, ale o media publiczne w ogóle. Finansowane z abonamentow, media te nie podlegają faktycznie zasadom wolnego rynku w tym samym stopniu, co News Corp (co nie znaczy, że nie podlegają w ogóle) i w bezposrednim korzystaniu sa pozornie bezpłatne. Tymczasem Rupert Murdoch ogłosił ostatnio, iż zmierza do wprowadzenia opłat za dostęp do internetowych serwisów swoich gazet (dlaczego i co z tego wyniknie pisałam we wrześniowym numerze Businessmana – pdf tutaj). Problem w tym, że serwisy internetowe BCC, dość porządne i bogate w informacje, pozostaną bezpłatne.